Home  -> Nieuws Leeg plaatje
AAN DE WANDEL
  Regelmatig maak ik een wandelingetje over de afdelingen van de inrichting waar ik werk. Ik verlaat mijn werkkamer, niet wetend wat ik tijdens mijn wandeling zal meemaken.  Op de bonnefooi loop ik rond en ik maak de dagelijkse leefsituatie van de gedetineerden mee.  

Sommigen zijn hun cel aan het schoonmaken, anderen zitten aan een tafel met elkaar te kaarten. In de keuken staan een paar mannen te koken. Ze leggen me uit wat ze aan het maken zijn, want ik ken de gerechten niet.  Na een gezellig praatje loop ik weer verder.  Voor een wandeling neem ik de tijd want ik weet nooit wie en wat ik tegenkom.  De mannen die me kennen geven me een hand en vragen: Hoe gaat het met u? Er is altijd wel iets te bespreken of uit te wisselen. Er zijn ook mensen die me niet kennen en ze hebben het soms zo druk met hun eigen besognes dat ze langs me heen lopen.  En laatst kwam er een Marokkaanse man naar me toe en die vroeg me het hemd van mijn lijf over  Jezus en over de bijbel. Soms combineer ik mijn wandeling met een doelgericht bezoek aan een  cel van iemand die bij voorbeeld  gevraagd heeft om een bijbel. Het gebeurt ook wel dat ik uitgenodigd word om op een cel te komen voor een gesprek. “Hé pastor, dat is toevallig. Ik dacht net aan u en nu staat u hier. Kom even binnen want ik wil u wat vragen.” En vervolgens zit ik onverwachts met iemand intens te praten over zijn ingewikkelde levenswandel.

Tijdens mijn wandelingen maak ik ook altijd even een praatje met het personeel. “Hoe gaat het hier?” Ik luister naar hun werkervaringen en ik proef dan ook hoe de sfeer is op de afdeling.
Op een dag liep ik langs de cel van Alberto. Hij was een paar dagen geleden binnengekomen. Ik stelde me voor en Alberto gaf direct aan geen behoefte te hebben aan geestelijke verzorging.

Hij dopte zijn eigen boontjes wel.  Dat was duidelijk.  Dus vervolgde ik mijn wandeling naar een andere afdeling.  In de wandelgang lagen een paar pingpongballetjes. Ik raapte ze op en liep ermee naar de ‘extra zorg’afdeling.  Daar werd fanatiek getafeltennist.  De twee spelers kende ik wel, want ze kwamen af en toe naar de kerkdienst.  Vanwege hun psychische problematieken was het voor hen moeilijk om gesprekken te voeren.   Maar met elkaar tafeltennissen ging wel. Even later stond ik zelf te tafeltennissen. Vrolijke gezichten toen de pastor dik verloor.   Toen ik afscheid van ze nam kreeg ik als troostprijs een vriendelijk schouderklopje.

Een dag later kwam ik Alberto weer bij zijn cel tegen. Ik had het niet verwacht, maar nu begon hij tegen mij aan te praten. Ik nam de tijd om te luisteren en ik ontdekte dat Alberto juist een enorme behoefte aan een goed gesprek had. Hij kampte met een agressie-probleem en wilde zichzelf beter leren kennen.  Na dit eerste gesprek volgden er velen op mijn kamer. Alberto werd een enthousiast deelnemer aan de gespreksgroep en vanwege zijn openheid  kreeg hij stapje na stapje steeds meer inzicht in zijn problemen. Hij bloeide op en later ging hij ook de kerkdiensten bezoeken. En toen zijn detentie er op zat en hij naar buiten ging was hij een ander mens dan toen hij binnenkwam,  socialer en wijzer.  Een mooi “resultaat” van een gegroeid pastoraal contact. Maar het begon met een onverwachte  ontmoeting tijdens mijn wandeling door de bajes. 

 Ik wandel dus. In het Latijn heet dat ‘ambulo’.   Officieel heet het: Ambulante gesprekken op de afdeling. Maar ik noem het wandelen.  Het begin- en eindpunt is mijn kamer.  En na mijn werktijd maak ik buiten graag een wandelingetje in de natuur. Ik geniet van het groen en van de vrije vogels in de lucht. Maar dat is een heel ander verhaal… 

Pastor Frank Kazenbroot              P.I. De Schie  Rotterdam

terug

Zaterdag 20 januari 2018  


Zoeken


Lijn










© 2011 - Dienst Geestelijke Verzorging (Dienst Justitiële Inrichtingen, Ministerie van Veiligheid en Justitie)
      Disclaimer